Στον Παναγιώτη Κατερίνη

Να ολοκληρωθεί το 1821

Αγαπητέ, στους κοινούς αγώνες, Παναγιώτη

Η λαϊκή μούσα

υμνεί τους Κολοκοτρωναίους

με το δημοτικό τραγούδι

Καβάλα παν’ στην εκκλησιά

καβάλα προσκυνάνε

καβάλα παίρν’ αντίδωρο

απ’ του παπά το χέρι.

Ο Γιάννης Πασαλίδης

σ’ έλεγε καβαλάρη

γιατί πάντοτε καβάλα

πάνω σ’ ένα όνειρο ήθελες,

όπως μου το ’χεις γράψει,

«την πραγματική διάσταση

του συντρόφου Κολοκοτρώνη

-επί μήνες απομονωμένου θανατοποινίτη-

και τους άλλους καπεταναίους

ενός πιο αληθινού και μεγάλου 1821».

Αγαπητέ σύντροφε, φίλε Παναγιώτη,

καβάλα όπως πάντα σ’ οράματα ονειρικά.

ήθελες την ολοκλήρωση του 1821

σφουγγίζοντας

όλες τις μελανιές που οι οχιές χάραξαν

στα βασανισμένα κορμιά

των επαναστατημένων συνειδήσεων

που αλαφιάστηκαν

αλλά δεν ενταφιάστηκαν από το φόβο.

Το περιμέναμε, το βλέπαμε

πως μέρα τη μέρα σε χάναμε.

Αχώνευτη 'ναι η ιδέα

πως ο αγωνιστής με το ήθος,

την ανιδιοτέλεια, την ακεραιότητα

και την εντιμότητα τη δική σου

σβήνει.

Δε θα ξεχάσω, Παναγιώτη,

πως όχι μια φορά μονάχα, μα πολλές

μού ’δειχνες με το χέρι

στην παραλία του Κακόβατου

έναν αμμουδερό λοφίσκο

και μού ’λεγες:

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο

ο Όμηρος, μην ξεχνάς, μου τόνιζες

"επτά πόλεις μάρνανται

σοφήν διά ρίζαν Ομήρου

Σμύρνη, Χίος, Κολοφών, Ιθάκη,

Π ύ λ ο ς, Άργος, Αθήναι»

Κι άστραφταν τα μάτια σου

τονίζοντας τη λέξη Πύλος

ως προχωρούσες καβάλα στο όραμά σου.

Και μ’ έβαζες κι έψαχνα

στου Ομήρου τα έπη

κι έχω σημαδέψει το όραμά σου

με κόκκινο μολύβι, στην Οδύσσεια,

όπου ο Όμηρος έχει γράψει

τη λέξη Π ύ λ ο ς.

Φυλάω το βιβλίο ως θυμητάρι.)

           

Σέβας στο διεθνιστή,

που πίστευε

πως το κοινωνικό κύτταρο

ως πρωτογενές βάθρο

πρέπει να υπάρξει και να λειτουργήσει,

για να λευτερωθεί η ανθρωπότητα.

Εικοσιοκτώμισι χρόνια,

τα χρόνια που ανθίζ’ η νιότη,

στις φυλακές και τις εξορίες,

στον Άη Στράτη, στο Μακρονήσι,

στη Γυάρο και στη Λέρο,

τα βασανιστήρια ώς την τρέλα,

δε σου άλλαξαν γνώμη.

Αγωνίστηκες ώς τα τελευταία σου

για την Αριστερά του μέλλοντος,

όπου ο λαός ασκεί την εξουσία.

Γι’ αυτό, ναι, Παναγιώτη,

ο Κακόβατος είναι και η Π ύ λ ο ς

όπου, κάποτε, το 1821 θα ολοκληρωθεί,

θα γίνει αληθινό.

Αθήνα 5/2/2013

Μανώλης Γλέζος